Kun jij lui-st-eren?

Mijn vrouw kwam thuis uit de kerk en had het over lui-st-eren als kwaliteit. Ik vroeg of ze het wilde uitleggen.

Lui, zei ze, is de tijd nemen om echt in het moment te zijn. Lui in de goede zin: niet meteen iets willen. St staat voor stilte. Eren is respect voor de ander. Op papier klinkt dat simpel, en dat is het ook, zolang je er niet middenin zit.

Ik praat soms voordat ik denk. Als zoon van een leraar heb ik vaak meer te vertellen dan te horen. Mijn gedachten dwalen af terwijl de ander nog vertelt, en op dat moment ben ik vooral bezig met het formuleren van mijn antwoord.

Stephen Covey schreef een boek dat miljoenen mensen lazen, ik ook. Een van zijn lessen: probeer eerst te begrijpen, dan begrepen te worden. Het is makkelijker die zin te lezen dan hem toe te passen.

Als loopbaancoach vraagt luisteren nog iets meer. Iemand komt binnen met een vraag over een cv, een sollicitatie of een overstap. Vaak zit daar een andere vraag achter.
Wat wil ik eigenlijk dat mijn werk met me doet?
Waarom loop ik al een tijd vast?
Die vraag achter de loopbaanvraag hoor je alleen als je ruimte laat, en als je niet al met je eigen antwoord bezig bent. Dat is voor mij de kern van het vak.

Tussen twee coachgesprekken door probeer ik daarom te landen. Ik sluit het vorige gesprek af, maak mijn hoofd leeg en loop even weg van mijn bureau, want de onrust moet uit mijn lijf. Te veel koffie helpt daar trouwens niet bij.

De grootste afleider van allemaal is de telefoon. Eén appje in de vriendengroep over het weekend is genoeg om weg te glijden. Hij hoeft maar één keer te trillen in mijn broekzak, en ik ben niet meer bij de ander.

Stel dat er tijdens een gesprek een appje binnenkomt van mijn zoon, die ziek in bed ligt. Natuurlijk wil ik dat lezen. Juist dan is eerlijk zijn ook een vorm van eren: “Sorry, mijn zoon is ziek en appt me. Mag ik dat even checken? Dan ben ik daarna weer helemaal bij je.” Liever dat, dan half luisteren en doen alsof.

Lui-st-eren lukt me vaak, als de voorwaarden kloppen: even landen tussen gesprekken, niet te veel koffie, en mijn telefoon uit mijn broekzak. Ik wens mijn deelnemers een coach die kan lui-st-eren. Ik ben het (bijna) altijd.