‘De zorg zat altijd al in mijn achterhoofd’

Acht jaar lang werkte Alex met veel plezier in de horeca. Hij begon als kok, volgde opleidingen op niveau 2 en 3 en groeide door tot souschef. Toch bleef steeds vaker dezelfde vraag door zijn hoofd spelen: is dit wat ik de rest van mijn werkzame leven wil blijven doen? Inmiddels werkt hij drie à vier dagen per week bij Baalderborg Dagbesteding en volgt hij de BBL-opleiding Persoonlijk Begeleider Maatschappelijke Zorg. Eén ding weet hij zeker: ‘Ik zit hier helemaal op mijn plek.’

‘Het koksvak is prachtig’, vertelt Alex. ‘Ik heb altijd met plezier gewerkt en kon er veel leren. Maar na een jaar of acht begon ik steeds vaker te denken dat ik misschien toch iets anders wilde. De zorg zat eigenlijk altijd al in mijn achterhoofd.’

Maar wat dan precies? En vooral: wat past écht bij hem? Via een vriend kwam Alex in contact met Marjolein Roffel, loopbaancoach bij James. Samen gingen ze op zoek naar een richting die bij hem past. ‘Tijdens het traject heb ik allerlei opdrachten gedaan en gesprekken gevoerd. Steeds vielen er opties af. Steeds duidelijker kwam de zorg naar voren. Dat bevestigde mijn eigen gevoel.’

Steeds dichter bij de zorg

Tijdens het traject kwamen verschillende richtingen voorbij. De zorg, maar ook kinderopvang en het basisonderwijs. Met opdrachten, testen en gesprekken onderzochten Alex en Marjolein wat bij hem paste. Alex ging ook zelf op onderzoek uit, gebruikte zijn netwerk en bezocht inspiratiedagen om meer te weten te komen over verschillende functies.

Gaandeweg vielen mogelijkheden af en werd de zorg steeds sterker bevestigd. Het was niet één moment waarop alles op zijn plek viel. Juist de combinatie van gesprekken, opdrachten en ervaringen hielp Alex om zijn richting te vinden. De gesprekken met Marjolein hielpen Alex om zijn eigen gevoel verder te onderzoeken en onder woorden te brengen.

Uiteindelijk kwamen twee dingen samen: wat bij Alex past én wat praktisch haalbaar is. De mogelijkheid om werken en leren te combineren, bleek daarbij belangrijk.

Werken én leren

Een overstap maken is één ding, maar er moet ook een praktische oplossing zijn. Alex had inmiddels vaste lasten en zag het niet zitten om weer fulltime de schoolbanken in te gaan. ‘Daarom was voor mij een BBL-traject (werken en één dag per week naar school, red.) ideaal. Ik kon blijven werken, had een salaris én volgde tegelijk een opleiding. Bovendien leer ik het liefst in de praktijk.’

Inmiddels volgt hij de opleiding Persoonlijk Begeleider Maatschappelijke Zorg aan het Alfa-college in Hardenberg. Eén dag per week gaat hij naar school, de overige dagen werkt hij bij de dagbesteding. Daar begeleidt hij mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking.

Hoewel alles nieuw was, voelde Alex zich al snel thuis. ‘In het begin is het natuurlijk even wennen: een nieuwe werkplek, nieuwe collega’s en weer naar school. Maar dat ging eigenlijk heel snel goed.’ Sterker nog: hij begon op niveau 3, maar werd al snel doorgeschoven naar niveau 4. ‘Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Ik loop nu voor op schema. Dat geeft veel vertrouwen.’

Daar doe je het voor

Wat Alex misschien nog wel het meest aanspreekt, is de afwisseling. ‘Geen dag is hetzelfde. Natuurlijk begeleid je cliënten, maar we gaan ook wandelen, halen samen werk op of bedenken andere activiteiten. Je hebt veel vrijheid om samen met collega’s te kijken wat die dag het beste past.’

Minstens zo belangrijk vindt hij de waardering die hij terugkrijgt. ‘Cliënten zijn blij als je er bent. Dat geeft veel voldoening.’ Hij noemt de Nationale Pannenkoekendag als voorbeeld. Voor alle cliënten bakte hij pannenkoeken. ‘Een week later hadden ze het er nog over. Iedereen vond ze lekker! Ze vonden het zo leuk!’ Het zijn kleine dingen, maar juist daarmee maak je iemands dag.

Ook het persoonlijke contact maakt het werk bijzonder. ‘We hebben mensen met heel verschillende beperkingen. Bij de één kun je lange gesprekken voeren, bij de ander communiceer je op een heel andere manier. Je leert vanzelf hoe je met iedereen het beste omgaat.’

Gewoon beginnen

Terugkijkend is Alex vooral trots dat hij de overstap daadwerkelijk heeft gemaakt. ‘Ik heb mezelf ontwikkeld. Niet alleen op mijn werk, maar ook op school. Ik schrijf nu verslagen en leer nieuwe dingen. Dat had ik van tevoren niet verwacht.’

Ook zijn omgeving is enthousiast over zijn overstap. ‘Iedereen zei: dit past echt bij jou!’ Voor de toekomst heeft Alex duidelijke plannen. Eerst wil hij ervaring opdoen als begeleider, daarna groeit hij graag door naar de functie van persoonlijk begeleider. Blijven leren hoort daar voor hem vanzelfsprekend bij.

Alex’ advies aan anderen die twijfelen over een overstap is helder: ‘Gewoon doen! Begin met een loopbaancoach en zet kleine stapjes. Als je het niet probeert, weet je ook niet of het bij je past. Voor mij heeft die stap om in gesprek te gaan met een loopbaancoach precies gebracht waarnaar ik op zoek was: werk waarin ik iedere dag opnieuw merk dat ik iets voor een ander kan betekenen.’

Interview: Kristel Nosairi
Redactie: Nancy de Meij
Beeld: Tinus Kremer Fotografie

Met dank aan: Alex en Marjolein Roffel